Braamsplas, stille waters

braamsplas-galgwanderveen-eext

Na het toch enigszins timide aanschouwen op Landgoed Terborgh van de gevolgen van het natuurgeweld van vorige week, liepen we ineens een kennelijke luwte van het bos in na alle ravage. Hoewel even verderop de hysterische uithalen van de boomzagen gedempt hoorbaar bleven, leek echter het stormgeweld aan deze hoek van het bos volledig voorbij gegaan. We stonden bij de Braamsplas in het Galgwanderveen, een pingoruïne uit de periode dat er in Nederland nog een toendraklimaat heerste zo’n honderdvijftienduizend tot tienduizend jaar geleden. De naam pingo komt van het Inuktitut, de taal van de eskimo’s, en betekent ‘heuvel die groeit’. Door een dikke leemlaag werd het gesmolten ijswater in de pingo vast gehouden. Waar een half jaar geleden de kraag van gele lis nog de aandacht trok, waren dat nu de volstrekt ongeschonden in herfstkleuren getooide bomen in de warme gouden gloed van de ochtendzon . Het diepe donkere water zweeg onberoerd in alle talen. Het kent het verhaal van overleven immers al vele duizenden jaren. De tijd staat hier even stil, vergankelijkheid speelt op deze plek geen wezenlijke rol. Wat rest zijn mijmeringen.

Advertenties

17 thoughts on “Braamsplas, stille waters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s