Zoek, zoek…

In de regel bepaalt de alphahond als leider de richting en het tempo van de wandeling of jacht, en heeft de rest van de roedel  maar op te letten en te volgen. Ben je de leider en roedel kwijt, dan heb je als hond vette pech en moet je maar zien in je uppie te overleven. Als opportunist zijnde zal een hond daar nooit zelf voor kiezen. Dat overdacht hebbende is het recept voor een oplettend en alert hondenwandelmaatje logischerwijze het volgende: Men springt subiet ongemerkt en razendsnel achter een boom of in een (bij voorkeur droge) greppel, als pupje/puberhond te lang naar baasjes zin zich onoplettend gedraagt; volstrekt zijn eigen ding blijft doen zonder acht te slaan op commanderende signalen; dan wel andere omgevingsfactoren of soortgenoten veel interessanter vindt dan zijn baasjes.

Het effect binnen afzienbare seconden: Grote schrik en een paniekreactie bij onze eigenzinnige Bas: “Sjips, nou ben ik ineens mijn baasje kwijt…!”

Binnen no time had hij ons vervolgens dan natuurlijk weer gevonden, een jachthond heeft een goede neus en die leerde hij op deze manier ook gebruiken. Al snel werd het een spannend spelletje omdat hij toch wel wist dat we bij plotselinge verdwijning gewoon ergens verstopt zaten, zodat er van echte paniek geen sprake meer was. Toch werkte deze methode goed, want inmiddels een paar jaar verder houd hij ons tussen het struinen en snuffelen door nu consequent met een half oog in de gaten, en lukt het ons nog zelden om ongemerkt weg te springen. Echter in een sporadisch moment van onoplettendheid nog wel, zoals een weekje geleden. Natuurlijk had ik mijn camera paraat. Achteraf had ik ‘m beter op ‘filmpje’ gezet, dan kon je ‘m ook nog horen galopperen.

Advertenties

18 thoughts on “Zoek, zoek…

    • Ze zijn niet gefokt om te doden. Ze moesten de leeuw alleen opjagen, zodat de jager hem op z’n gemak af kon knallen. Een jager heeft niets aan bijtgaten in een vacht, dus was er van doden door de honden absoluut geen sprake.

      Desalniettemin geen geschiedenis om trots op te wezen, dat ben ik helemaal met je eens. Maar tijden en opvattingen veranderen gelukkig. De Rhodesian Ridgeback is nu gewoon een huishond, zoals zoveel oorspronkelijk jachthonden dat zijn. 😉

  1. Ik weet niet maar valt dat niet onder dierenmishandeling?
    Mijn ouders deden dat vroeger ook bij ons, vooral bij mij want ik was nooit gehoorzaam, en het heeft ook niet gewerkt.
    Als ik een hond was konden mijn bazen ook gewoon de pot op.

    • Bij honden werkt het uitstekend, je moet ze niet vermenselijken. Ik denk dat deze methode een stuk diervriendelijker is dan levenslang aan een lijntje moeten lopen omdat hij schijt heeft aan alles en iedereen en daarom nooit los kan. Als het een teckel betreft kun je nog lachen om dergelijk gedrag, maar met een hond van dit kaliber word het dan een heel ander verhaal. 😉

    • Dat valt wel mee hoor Jan, Bas gaat al van kleins af aan mee op mijn wandelingen, en op onbekend terrein wijkt hij niet van mijn zijde. Beetje bodyguard ook, ik kom vaak in nogal afgelegen en stille gebieden die ik zonder hond anders niet op zou zoeken. En dat zijn juist de mooiste plekken!

      Dit was echter op een rondje Eext, dat kent hij onderhand wel en dan gaat hij zelf het avontuur zoeken… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s